Արմինեին` հայուհուն
Կինն հոգնած քայլում էր գիշերային փողոցներով: Երաժշտությունը լռել էր հոգում, և ձեռքին բռնած կիթառը ծանր էր ու ավելորդ բեռ: Ուսերը կքել էին միայնությունից: Մշտազբաղ օրվա եռուզեռն այժմ կեղծ էր թվում:
Տուն մտնելով` կիթառն հենեց պատին, փլվեց բազկաթոռին: Այսպիսի պահերին նա վախենում էր իր հետ մենակ մնալուց: Իրեն սարդոստայնում թփրտացող անզոր միջատ էր զգում:
Կինը բացեց պատուհանը: Ձմեռվա սառն օդը մշուշի պես պարուրեց նրան ու տարավ հուշերի հետքերով: Կարոտը կրկին ծովացավ ու կոկորդը սեղմեց:
Խեղդվողի պես կինը վերցրեց հեռախոսն ու, կոճակները սեղմելով, տարավ ականջին: Ցնցվեց աղջկա ձայնից.”անհայտ բաժանորդ”: Կինը չզարմացավ, նա նորից ու նորից սեղմում էր կոճակն ու հեռախոսն հույսով տանում ականջին` նեղացկոտ շարժումով, իրեն հատուկ բնական նազանքով:
Շպրտեց հեռախոսը` դժգոհ ու զայրացած, կարոտը խոր հառաչ պոկեց կրծքից:
Հարևան սենյակում քնած երեխան անհանգիստ շարժվեց` քնի մեջ ինչ-որ բան շշնջալով:
Կինն սթափվեց, նայեց երեխային, ու ժպիտը ողողեց դեմքը: Նա չգիտեր, որ իր ժպիտը կախարդական է. ջերմություն ու լույս է սփռում:
Կռացավ, զգույշ համբուրեց երեխային ու անաղմուկ դուրս եկավ սենյակից: Գնաց սուրճ եփելու:
Պատին կախված հայելին կանգնեցրեց նրան. հիշեց ողջ երեկո իրեն անհանգստացնող հայացքն ու հայելու մեջ զննեց դեմքը: Հանկարծ, իր համար էլ անսպասելի, լեզու հանեց հայելուն` չարաճճի աղջնակի նման:
Հիշեց. տղամարդու սևեռուն հայացքում ակնհայտ հիացմունք կար, բայց այն սիրահարվածի հայացք չէր: Անծանոթի հայացքը տենչում էր թափանցել իր հոգու խորքերը, կարդալ ծածուկ անկյուններում պահվածը:
Ինչու±: Նա չգիտեր, բայց իրեն գրկող հայացքն հարազատի պարզած ձեռքի էր նման:
Հուշերի հորձանքը պարուրեց նրան, տարավ այլ երեկո: Դեռ անծանոթ ուրիշ տղամարդ էր նայում իրեն` այրող հիացմունքով: Ինչպես այն ժամանակ, թվաց, թե մարմինը մի մեծ թպրտացող սրտի է վերածվել:
Կինն անշարժացել էր, վախենում էր, որ սրտի բաբախյունը կարթնացնի քնած երեխաներին:
Հետո ժպտաց` ծանոթ թրթիռը զգալով: Անհագ կարոտը, միայնությունն ու սերը, սիրահարների մարմինների պես, միաձուլվեցին ` հոգին լափող հրդեհը վերածելով երգի:
